به شام بي ستاره ام كسي نظر نمي كند       كه در نگاه سرد شب پرنده سر نمي كند

صداي پاي او دگر نيست به گوش خانه ام   كزين سراي بي نشان كسي گذر نمي كند

صداي گريه هاي من به گوش دل نمي رسد     كه گريه هاي بي صدا دگر اثر نمي كند

شروع خسته را ببين دل شكسته را ببين        دهان بسته را ببين اشك خبر نمي كند

در اين سراي پر ز غم نگاه كن به غير غم          يكي سلام آشنا به رهگذر نمي كند

هواي برگ مي كند دل خزان گرفته ام       و اين خزان گرفتگي ز دل سفر نمي كند

سكوت ماند و خستگي غرابت و شكستگي        تپش بر اين گرفتگي  گذر مگر نمي كند

حلال نمی کنم بی نظر برین